anlamlitashih

risk almadan soluduğun bu devinim, ‘kah’larla bizi huzmelere boğuyor. ters ışığın seni gölgede bırakıyor. gölgen yüzüme düşüyor, göremiyorum. ışığa dönük ben olsam da sen, beni karanlıkta sanıyorsun. kızıyorsun. arkana aldığın ışık, dünyanı aydınlatıyor sanıyorsun. sırtın ne kararmış günlerle dolu ki aydınlığı orada istiyorsun.
emanet dükkanında elimizde bir tek kimliğin kalmış. peki, kalbin kimde kaldı? suretini kütük ispatlar sandığın ben, kalbini duymuyorum. çünkü orada elyaf var.
duruyorum sanıyorsun. durduğum yer, dün yürüdüğüm ve şimdi’ye varmış olduğum yer.
sen oturduğun yer’den beni yer’iyorsun.
oturmak..
adeta bir kırlent ihtişamı gibi.
kalbinin yerinde elyaf olan.